*अंतहीन...*-Endless- Sin fin

 



ठरल्याप्रमाणे, म्हणजे अगदी सटवाईनं लिहून ठेवल्याप्रमाणे साठाव्या वर्षी तो रिटायर्ड झाला आणि त्याचं जगच बदललं.

      नोकरीत असतांना त्याची एक ठराविक दिनचर्या होती. सकाळी साडे नऊला तो घराबाहेर पडायचा. अत्यंत प्रामाणिकपणे ऑफिसच्या वेळांत नेमून दिलेलं काम आटपायचा. भाजी, किराणा सामान घेत, भेटलेल्या कुणाशी चर्चा करून रमत गमत घरी परतायला त्याला संध्याकाळचे सात वाजत.

      आल्यावर जेवण, शतपावली वगैरे झालं की पलंगावर पडल्याबरोबर त्याचे डोळे मिटायला लागत. 

      ऑफिसात सगळा स्टाफ त्यावर खुश असायचा. त्याचा हसरा चेहरा बघायची संवय झालेले त्याचे सहकारी त्याच्या रिटायर्डमेंटच्या सभारंभाला खूप हळहळले पण सरकारी नियमांपुढे सर्वांचाच नाईलाज होता. 

       एरवी त्याचे दिवसभराचे कार्यक्रम इतके साचेबध्द होते की सुटीच्या दिवशी घरांत त्याचा जीव घाबरायला लागायचा. दुपार खायला उठायची आणि करायला काहीच नाही म्हटल्यावर त्याचे पाय बायकोच्या हक्काच्या स्वैंपाकघराकडे वळायचे. मग ही बरणी उघड, तो डबा उचक, असे त्याचे उद्योग दुपारभर चालायचे.

      वामकुक्षी आटोपून बायको उठली की तिला विस्कटलेलं स्वैंपाकघर दिसे आणि तिचा संताप होई. सुटीचा एक दिवसही हा माणूस घरांत नको, असं तिला वाटायला लागे. 

      त्यालाही अपराध्यासारखं होत असे, जितके व्यवस्थित आपण ऑफिसात असतो तेवढं घरी रहाणं जमत नाही ही खंत त्याला पुढील आठवडाभर त्रास देई.

        रिटायर्ड झाल्यापासून तो कायम घरांतच असायचा. तिला मात्र याचा त्रास व्हायचा. तिच्या हौशीचे दिवस कधीच सारून गेले होते आणि जेव्हा हौस करायची वेळ होती तेव्हा हा सतत ऑफिसचं तुणतुणं वाजवायचा, हे ती विसरली नव्हती, किंबहुना तिच्या मनांत याचा सुप्तसा रागही असावा.

        *गरजेपुरता पैसा घरांत येत असला की माणसांचं ओझं व्हायला लागतं.* वर्षानुवर्षाच्या त्याच्या संवयी तिला आता त्रासदायक होऊ लागल्या, त्याच्याबद्दलच्या तिच्या तक्रारी वाढू लागल्या. 

      त्याने स्नान केल्यावर ओला टॉवेल पलंगावर फेकायची त्याला संवय होती, तो ऑफिसात जायचा तेव्हा ती कर्तव्य म्हणून तो ओला टॉवेल उचलून धुवायला घेत असे पण आता त्याला ‘भरपूर वेळ असल्यानं असली कामं त्यानेच आपणहून करायला हवीत’ असा तिचा आग्रह होता.

      हा आग्रह त्याला मान्यही होता, मात्र तिने सूचना चांगल्या शब्दांत द्याव्या, असा त्याचा सूर होता. तिच्या स्वभावामुळे कदाचित, तिला त्याची ही गोड बोलण्याची अपेक्षा पूर्ण करणं जमत नव्हतं. 

      तो रिटायर्ड होऊन आरामाचं आयुष्य जगतोय आणि आपल्याला मरेपर्यंत रिटायर्ड होता येणार नाही ही जाणीव तिला बोचत असावी. 

       खरं तर तिचंही वय उताराला लागलं होतं आणि व्याप वाढत असल्याने तिची आता दमछाक होऊ लागली होती. मुलांची लग्न, सुनेशी जमवून घेताना होत असलेली तारांबळ, तो घरीच असल्याने त्याचेकडे येणारी माणसं, आणि हे कमी का काय म्हणून चोवीस तास समोर वावरत असलेला, पण घरकामाला  काडीचा हातभार न लावणारा स्थितप्रज्ञ नवरा. 

       तो समोर नसला की त्याच्याबद्दलच्या असूयेनं आणि समोर असला की त्याचं तोंड बघूनच तिचं रक्त उसळायला लागायचं. तो पाणी प्यायला जरी स्वैंपाकघरात शिरला तरी ‘तू मुद्दाम माझ्या मध्ये मध्ये करतोस’ म्हणत ती त्याला झिडकारायची. हळूहळू तिला तो डोळ्यासमोरही नकोसा होऊ लागला. 

       आणि त्या दिवशी ती प्रचंड चिडली. कारण काय होतं कुणालाच कळलं नाही, तिलाही. पण इतक्या दिवसांची मनांत साचलेल्या रागाचा स्फोट झाला आणि तिने त्याच्यावर खूप आरडा ओरडा केला. त्याला अद्वा तद्वा बोलली, थेट त्याच्या आई वडिलांचा, बहीण भावांचा उद्धार केला. 

       तो हादरला, पण रिअॅक्ट करण्याचा त्याचा स्वभाव नव्हता. तो तिला चिडायची कारणं विचारत राहिला आणि ती प्रत्येक वेळी सांगत राहिली, *‘तू मला आता डोळ्यासमोर नकोस, बस्.’*

      त्याने ऐकलं आणि निराश होत विचारलं, *‘आयुष्याच्या या स्टेजवर आता मी कुठे जाऊ?’*

      तिला वाटलं हा चिडवतोय, ती मग आणखीनच चिडली. हातवारे करत किंचाळली, *‘कुठेही जा. मेलास तर फारच बरं होईल, माझी सुटका होईल.’* 

      ऐकून हा एकदमच शांत झाला. तश्याही परिस्थितीत म्हणला, *‘ते माझ्या हातात नाही, पण तुझा शाप माझ्या आतपर्यंत पोहोचला. तू मात्र खूप जग, माझं उरलेलं आयुष्य तुला मिळू दे. शतायुषी हो.’* 

       हे असं वारंवार होऊ लागलं. अगदी चिमुटभर कारणासाठीही ती त्याला मरणाचा शाप द्यायची आणि मोबदल्यात तो तिला शतायुषी होण्याचा आशीर्वाद द्यायचा. 

       तिच्या मनांत तसं काही नसायचं. त्याने खरंच त्यांच्या संसारातून, या जगातून कायमचं निघून जावं असं तिला वाटणं शक्यच नव्हतं. शेवटी तिनेही त्याचेबरोबर पस्तीस छत्तीस वर्ष संसार केला होता, त्याने बांधलेलं मंगळसूत्र तिने सन्मानाने मिरवलं होतं, वर्षानुवर्षे त्याचं आयुष्य वाढावं म्हणून वड पुजले होते, हरताळकेचे कडकडीत उपास घातले होते, त्याचा मृत्यू मागण्याइतकी ती खचितच दुष्ट नव्हती. 

      पण तिच्यासमोरचा त्याचा सतत होणारा वावर जाणवला की तिची विचारशक्ती संपूर्णपणे नष्ट व्हायची, मेंदू अक्षरशः पेट घ्यायचा आणि तिच्या तोंडातून नको ते शब्द बाहेर पडायचे.      

        आणि एक दिवस अचानकच तो गेला. सकाळी उठून त्याने चहा घेतला, लांब फिरून आला आणि ‘थकवा वाटतोय’ म्हणत सोफ्यावर आडवा झाला तो उठलाच नाही.

       घरांत धावपळ झाली, डॉक्टर आले, त्यांनी तपासलं आणि त्यांच्या प्रथेनुसार इंग्रजीत ‘सॉरी, ही इज नो मोअर’ सांगितलं. एकच हलकल्लोळ झाला. 

      तो मात्र त्याच्या स्वभावाप्रमाणेच एकदम शांत पहुडला होता. प्रत्येकजण त्याच्या वेदनारहित मृत्यूचा हेवा करीत होते. ‘वेळवारी असं मरण हवं’ हा प्रत्येकाचाच सूर होता.

       तिच्यासाठी मात्र लोक खूपच हळहळले ‘आता कुठे सुखाचे दिवस आले होते, नवऱ्याचा पूर्णकाळ सहवास लाभला होता तर ही वेळ आली’ म्हणले. आकाशाकडे बोट दाखवून, ‘त्याच्या इच्छेपुढे कुणाचं काय चाललंय?’ वगैरे बोलून तिचं औपचारिक सांत्वन करून लोक त्यांच्या जगांत निघून गेले. 

      आता ती एकटी राहिली. प्रेम, राग, विरोध, काळजी या मनातील भावना व्यक्त करायला हक्काचं कुणी उरलं नाही. तसं मुलं, सुना लक्ष द्यायचे तिच्याकडे, पण त्यांना त्यांचाही संसार होता. 

      तिनं देवळं धुंडाळली, मित्र मैत्रिणी झाले, काही काळ माहेरच्यांचं कौतुक झालं, मग मात्र सारेच आपोआप दूर झाले.

       असेच दिवस जाऊ लागले, महिने गेले, वर्षे सरली. मुलांनी थाटात तिचा पंच्याहत्तरावा वाढदिवस साजरा केला पण ‘सतत तुझंच कवतिक कसं  करायचं?’ म्हणत मग त्यांनीही अंतर राखायला सुरुवात केली.

      नातू, नात लहान होते तोवर तिचे होते, मोठे झाल्यावर त्यांचं जग विस्तारलं, आजीचा पदरही न सोडणारी बाळं तिनं चारदा आवाज दिल्यानंतर एकदाच ‘काय आहे आजी?’ असं चिडक्या स्वरांत विचारू लागले. 

      तिला हे त्रासदायक व्हायचं, नेमका तेव्हाच, नवऱ्याशी केलेला व्यवहार आठवायचा, पण *‘काळाला मागे नेऊन चूक सुधारता येत नाही’* हे ठाऊक असल्याने, तिला नेमून दिलेल्या जागी पडलेला चेहरा घेऊन ती बसली रहायची. 

      तिच्या वयाचा आकडा वरवर जात राहिला, कार्यक्षमता मात्र दर दिवसाला कमी होत गेली. आता मात्र ती प्रचंड थकली, हातपाय चालणं कठीण झालं, वेळ काढणं जड जाऊ लागलं. 'तुझी  उपयोगिता संपायला आलीय' याची जाणीव लोक आडून पाडून करून देऊ लागले आणि *नकळत ती मरणाची वाट बघायला लागली.*

       एव्हाना पन्नाशी ओलांडलेले मुलगा आणि सूनही थकायला लागले होते. त्यांनाही त्यांचे जावई सुना आल्या होत्या आणि नवी सून तिच्याच सासूचं काही करेना, तिच्याकडून आजेसासूसाठी काही अपेक्षा करणं तर फारच कठीण होतं. 

       ती रोज आतल्या आत रडायची. ‘देवा, उचल मला’ म्हणून प्रार्थना करायची. *‘भोग भोगायला मला एकटीला अश्या परिस्थितीत सोडून तो सुखासुखी निघून गेला’* म्हणत मनातल्या मनांत त्याला दुषणं देत पडली रहायची. 

      फारसं आठवायचं नाही तिला काही आजकाल, मात्र तिने दिलेले शाप आणि त्याने दिलेले आशीर्वाद, प्रयत्न करूनही तिच्या स्मृतीतून निघत नव्हते. *‘मेलास तर फारच बरं होईल, माझी सुटका होईल.’ हा तिनं त्याला दिलेला शाप होता की आशीर्वाद होता आणि ‘तू मात्र खूप जग. शतायुषी हो,’ हा त्याने तिला दिलेला आशीर्वाद होता का शाप होता हे मात्र तिला तिचंच कळत नव्हतं....*

*मित्रांनो आपलेही बरेच मित्र सेवेतून निवृत्त झाले आहेत व काही निवृत्ती'च्या उभंरठ्याव र आहेत .एकमेकांना खूप जीव लावा आणि उर्वरित आयुष्य सुखाने जगा*


English Translation:


As planned, he retired at the age of 60, just as Satwai had written, and his world changed.

He had a certain routine while on the job. He used to leave the house at half past nine in the morning. Honestly, I used to finish my assigned work during office hours. At seven o'clock in the evening, he returned home to buy vegetables, groceries, and talk to someone he met.

When he arrived, he had a meal, a centipede, etc., and as soon as he fell on the bed, his eyes started wiping.

All the staff in the office used to be happy about it. His colleagues, who were eager to see his smiling face, were very upset at the start of his retirement, but everyone was helpless in the face of government regulations.

Ervi was so obsessed with his day-to-day activities that his life at home on the holidays was scary. He would get up for lunch and when he was told there was nothing to do, he would turn his feet towards his wife's right kitchen. Then open the jar, lift the box, and run his business all afternoon.

The left-handed wife woke up to find a whisked kitchen and she became angry. She began to think that this man should not be in the house even for a day off.

He also felt like a criminal, the sadness of not being able to stay at home as well as we are in the office bothered him for the next week.

He has been home permanently ever since he retired. But she used to suffer from it. Her hobby days were long gone and she had not forgotten that when it was time to hobby, she was constantly ringing the office bell, in fact she must have had a latent anger in her mind.

* When money is coming in the house for necessities, it becomes a burden for people.

He used to throw wet towels on the bed after bathing. When he used to go to the office, he used to pick up wet towels and wash them as his duty, but now he insisted that he should do the work himself as he has plenty of time.

He agreed, but said that she should give instructions in good words. Probably a factor as to why they're doing so poorly.

She must be worried that he will retire and live a comfortable life and that he will not be able to retire until he dies.

In fact, she was getting older, and she was getting older. The marriage of the children, the commotion that is taking place while gathering with the bride, the people who come to him as he is at home, and why is it that he is in front of her 24 hours a day, but he does not help her with household chores.

If he was not in front of her, she would be jealous of him and if she was in front, her blood would start flowing just by looking at his face. Even if he went into the kitchen to drink water, she would scold him, saying, 'You're doing this on purpose.' Gradually, she began to hate him in front of her eyes.

And she was very angry that day. Because no one knew what was happening, not even her. But the anger that had been lingering in her mind for so many days exploded and she screamed at him. Adva Tadva spoke to him, directly rescuing his parents, siblings.

He shuddered, but it was not his nature to react. He kept asking her why she was annoyed and she kept saying, * ‘Don't look me in the eye now, just.’ *

He listened and asked in frustration, * ‘Where should I go now at this stage of life?’ *

She thought it was annoying, then she became even more irritated. Gestures shouted, * ‘Go anywhere. If I die, it will be very good, I will be free. '*

It was very quiet. In the same situation, he said, * ‘It is not in my hands, but your curse has reached inside me. But you live a long life, let me have the rest of my life. Be a centenarian. '*



This happened again and again. She would curse him to death even for a pinch of reason, and in return he would bless her to become a centenarian.

She didn't have that in mind. She really did not want him to leave their world forever. In the end, she too had lived with him for thirty-five years.

But his constant whining in front of her made her think completely lose her mind, her brain literally explode and unwanted words come out of her mouth.

And one day all of a sudden he was gone. He got up in the morning, had tea, turned around and lay down on the sofa, saying he was tired. He never got up.

There was a rush to the house, the doctor came, they checked and said ‘sorry, this is no more’ in English as per their custom. There was only one commotion.

He, however, was as calm as his nature. Everyone was envious of his painless death. Everyone's motto was 'I want to die like this'.

For her, however, people were very upset and said, "Where are the happy days now, if the husband had full time intercourse, then this time has come." People left their world, pointing to the sky, saying, "Whose will is it?"

Now she


Spanish Translation

Como estaba previsto, se retiró a la edad de 60 años, tal como había escrito Satwai, y su mundo cambió.

Tenía una rutina regular mientras estaba en el trabajo. Solía ​​salir de casa a las nueve y media de la mañana. Honestamente, solía terminar mi trabajo asignado durante el horario de oficina. A las siete de la tarde, regresó a casa para comprar verduras, comestibles y hablar con alguien que conoció.

Cuando llegó, comió, un ciempiés, etc., y tan pronto como cayó sobre la cama, sus ojos comenzaron a secarse.

Todo el personal de la oficina solía estar contento. Sus colegas, que estaban a punto de ver su rostro sonriente, estaban muy molestos al comienzo de su retiro, pero todos estaban indefensos ante las regulaciones gubernamentales.

ERV estaba tan obsesionado con sus actividades del día a día que su vida en casa durante las vacaciones era aterradora. Se levantaba para almorzar y cuando le decían que no había nada que hacer, volvía los pies hacia la cocina derecha de su esposa. Luego abra el frasco, levante la caja y dirija su negocio toda la tarde.

La esposa zurda se despertó para encontrar una cocina batida y se enojó. Comenzó a pensar que este hombre no debería estar en la casa ni siquiera por un día libre.

También se sentía como un criminal, la tristeza de no poder quedarse en casa tan bien como estamos en la oficina lo molestó durante la próxima semana.

Ha estado en casa de forma permanente desde que se jubiló. Pero ella solía sufrirlo. Sus días de pasatiempo habían quedado atrás y no había olvidado que cuando llegaba el momento del pasatiempo, constantemente tocaba el timbre de la oficina, de hecho, debe haber tenido una ira latente en su mente.

* Cuando llega dinero a la casa para cubrir las necesidades, se convierte en una carga para la gente.

Solía ​​tirar toallas mojadas en la cama después de bañarse. Cuando iba a la oficina, solía recoger toallas mojadas y lavarlas como su deber, pero ahora insistía en que debía hacer el trabajo él mismo porque tiene mucho tiempo.

Él estuvo de acuerdo, pero ella insistió en que le diera instrucciones con buenas palabras. Probablemente un factor de por qué lo están haciendo tan mal.

Ella debe estar preocupada de que él se jubile y viva una vida cómoda y que no pueda retirarse hasta que muera.

De hecho, ella estaba envejeciendo y estaba envejeciendo. El matrimonio de los hijos, el revuelo que se está produciendo al reunirse con la novia, la gente que se le acerca como él está en casa, y por qué está frente a ella las 24 horas del día, pero no es un marido acérrimo.

Si él no estuviera al frente, ella estaría celosa de él y si él estuviera al frente, su sangre comenzaría a fluir con solo mirarlo a la cara. Incluso si iba a la cocina a beber agua, ella lo regañaba y le decía: "Lo estás haciendo a propósito". Gradualmente, ella comenzó a odiarlo frente a sus ojos.

Y ella estaba muy enojada ese día. Porque nadie sabía lo que estaba pasando, ni siquiera ella. Pero la ira que había estado persistiendo en su mente durante tantos días estalló y le gritó. Fue rescatado por sus padres, hermanos.

Se estremeció, pero no era su naturaleza reaccionar. Él seguía preguntándole por qué estaba molesta y ella seguía diciendo: * "No me mires a los ojos ahora, solo". *

Escuchó y preguntó con frustración: * "¿A dónde debo ir ahora en esta etapa de la vida?" *

Ella pensó que era molesto, se enojó aún más. Gestos gritaban, * "Ve a cualquier parte. Estaré bien si muero. '*

Estaba muy tranquilo. En la misma situación, dijo: * 'No está en mis manos, pero tu maldición ha llegado dentro de mí. Pero tu vives una vida larga, déjame tener el resto de mi vida. Sea centenario. '*



Esto sucedió una y otra vez. Ella lo maldeciría hasta la muerte incluso por una pizca de razón, y a cambio él la bendeciría para que fuera centenaria.

Ella no tenía eso en mente. Realmente no quería que él dejara su mundo para siempre. Al final, ella también había vivido con él durante treinta y cinco años, lo había honrado con el mangalsutra que había construido, lo había adorado durante muchos años para prolongar su vida, había ayunado mucho, no era lo suficientemente mala como para exigir su muerte.

Pero sus constantes susurros frente a ella la hicieron pensar por completo, su cerebro literalmente explotó y palabras no deseadas salieron de su boca.

Y un día, de repente, se fue. Se levantó por la mañana, tomó un té, caminó un largo camino y se acostó en el sofá, diciendo que estaba cansado, pero que nunca se levantó.

Hubo un apuro hacia la casa, vinieron los médicos, lo revisaron y dijeron "lo siento, esto no es más" en inglés como es su costumbre. Solo hubo una conmoción.

Sin embargo, estaba tan tranquilo como su naturaleza. Todos envidiaban su muerte indolora. El lema de todos era 'Quiero morir así'.

Para ella, sin embargo, la gente estaba muy disgustada y decía: "¿Dónde están los días felices ahora? Si el marido tuvo relaciones sexuales a tiempo completo, entonces ha llegado este momento". La gente dejó su mundo, señalando al cielo y diciendo: "¿De quién es la voluntad?"

Ahora ella

51 views0 comments

SHREE. SWAMI SAMARTH Publishers

Real Homes, Madhuvan Township, Gokhivre Road 

Maharahtra, Mumbai, Vasai East

401208

Admin-E-mail

nayanambavkar@gmail.com

Be The First To Know

Sign up for our newsletter